Een ding weet ik nu al zonder ervoor in de toekomst te hoeven kijken. Het zal er niet beter op worden. Bezuinigen zal moeten, hoe dan ook. De vraag is alleen hoe. Dat zal nog heel moeilijk worden en daar zal nog heel wat over geruzied worden. Dit alles tot groot genoegen van actualiteitenrubrieken, journalisten en opiniepeilers. We zullen ook weer een heleboel nieuwe 'deskundigen' leren kennen. Ik vraag me altijd af waarom die deskundigen nooit eens met z'n allen een regering vormen.
Als ik in de toekomst zou kunnen kijken zou ook weten wanneer dé oplossing er is tegen pijn of verdriet en dat zou ik natuurlijk onmiddellijk doorvertellen.
't Is maar goed dat zo'n kijkje in de toekomst beperkt blijft tot een moment waarop je dat wel eens zou willen, want daar wordt je vast niet gelukkiger van. In de loop van de geschiedenis van de mens zijn er altijd al mensen geweest die beweerden in de toekomst te kunnen kijken en daar is het nooit goed mee afgelopen.
Dus wacht ik maar af wat er zal gaan gebeuren en vertrouw er maar op dat de beslissingen die ik zelf neem, of nog zal moeten nemen, altijd de juiste zullen zijn. De beslissingen van anderen beoordeel ik wel als ze ook echt worden uigevoerd en geen politieke luchtballonnen blijken te zijn. Dat is dus een kwestie van afwachten.
Is het u wel eens opgevallen hoeveel tijd een mens besteedt aan wachten en afwachten? Het begint er al mee dat je moeder je verwacht en ( samen met jou) wacht op het moment dat jij, na maandenlang wachten eindelijk geboren wordt. Daarna begint het eindeloze wachten.
Wachten op je eerste geluidje, je eerste tandje, je eerste woordje, je eerste schooldag, je eerste verliefdheid en je eerste liefdesverdriet, om er maar eens een paar te noemen. En dat is alleen nog maar voor de eerste periode. U kunt er zelf ongetwijfeld nog wel een hele serie bij bedenken.
Als je dan wat ouder bent geworden komen er weer allerlei andere dingen waar je op moet wachten. De uitslagen van de diverse examens die je moet afleggen en je eerste baan bijvoorbeeld. Als je die dan hebt en daar maar lang genoeg blijft werken, ga je meestal vol ongeduld weer wachten op je pensioen!
Dit geldt natuurlijk alleen maar wanneer het allemaal goed verloopt want er bestaat ook nog zoiets als 'onverwachte dingen' en die kunnen de hele boel aardig in de war sturen.
Dat gebeurt nogal eens als je te maken krijgt met gezondheidsproblemen. Dan komt er meestal vanzelf een eindeloze rij wachten en afwachten bij. En wanneer er dan ook nog eens iets verkeerd gaat en je hebt een klacht over iets in de Gezondheidszorg, dan leer je pas écht wat wachten is! Ik hoop voor u dat u daar nooit iets mee te maken krijgt.
Door ruim 20 jaar vrijwilligerswerk in de gezondheidszorg weet ik hoe moeilijk ( en vaak ook emotioneel) het is om een klacht in te dienen over slechte ervaringen in de gezondheidszorg. Toch zal er alleen maar iets gaan veranderen als klachten ook echt geregistreerd worden. Aan 'van horen zeggen' of sterke verhalen op feestjes of partijen heeft niemand iets.
Pas als er cijfers bekend zijn over fouten, slechte bejegening of medische misstanden kan er actie worden ondernomen om dingen te verbeteren. Melden ervan hoort wat mij betreft onder 'gezamenlijke verantwoording'. In je eentje bereik je er weinig mee.
Als je er na een normaal gesprek van mens tot mens met een arts of andere hulpverlener niet uitkomt en dan toch maar een klacht indient, help je er ook anderen mee! Door jouw melding voorkom je dat hetzelfde een ander ook kan overkomen!
Het hoeft ook niet altijd direct een klacht te zijn. Ook een geregistreerde melding kan leiden tot verbeteringen.
Een klacht indienen kan in ziekenhuizen en andere instellingen meestal direct via de informatieafdelingen. Zij helpen u daar dan verder bij. Als u twijfelt aan de onafhankelijkheid ervan kan het ook bij de onafhankelijke IKG's (Informatie- en Klachtenopvang ) van de landelijke Zorgbelang- organisaties.( tel.0900-2437070)
Gelukkig zijn er ook leuke 'onverwachte' dingen. Voor twee van onze trouwe medewerkers gebeurde er eind april zoiets.
Anne Moen en Elise Hurenkamp werden verrast met een Koninklijke onderscheiding. Zij werden allebei benoemd tot Lid in de Orde van Oranje Nassau. Een absoluut verdiende onderscheiding!
Het is zeker niet alleen voor hun inzet als medewerker van Stichting Pijn-Hoop dat ze deze onderscheiding verdienen. Ook op diverse andere gebieden zijn beide dames heel actief.
Wij zijn er dan ook heel trots op dat we die twee kanjers tot onze medewerkers mogen rekenen. Het zijn allebei prachtige voorbeelden van hoe je - ondanks pijn - evengoed een waardevol leven kunt hebben.
Voor Anne en Elise kwam de onderscheiding volkomen onverwacht. Vrijwilligerswerk doe je niet om er een onderscheiding mee te verdienen. Dat geldt zeker ook voor beide dames.
Vrijwilligerswerk doe je omdat je anderen wilt helpen of omdat je vindt dat er iets kan verbeteren of veranderen.
In de gezondheidszorg zijn het vooral de laatste twee punten. Daar kun je via patiënten-organisaties anderen helpen vanuit je eigen ervaringsdeskundigheid, aangevuld met cursussen en trainingen.
Als je dagelijks pijn hebt kun je daar het beste over praten met iemand die dat uit eigen ervaring kent. Dat maakt nét het verschil door de herkenning en het begrip dat de meeste artsen of andere hulpverleners je niet kunnen geven. Hoe dat ook geprobeerd wordt.
Helaas worden mensen als Anne en Elise steeds zeldzamer, en dat is niet alleen heel erg jammer maar ook een gemis in onze samenleving. Door hedendaagse maatschappelijke veranderingen hebben veel mensen weinig tijd over voor vrijwilligerswerk en stellen andere prioriteiten. Ook bij Stichting Pijn-Hoop is dat merkbaar.
Om te kunnen blijven doen wat we nu allemaal doen, kunnen we gelukkig rekenen op onze trouwe medewerkers, maar we willen zo graag méér doen. Daarom zouden we er best nog wel wat medewerkers bij willen hebben.
Chronische pijn is nog steeds een te weinig begrepen fenomeen. Volgens een onlangs in Brussel gehouden symposium kost onderbehandeling ervan ons land jaarlijks miljoenen.
Meer aandacht, meer bekendheid over de psycho-sociale gevolgen ervan en erkenning van chronische pijn als een zelfstandige aandoening, zou veel geld kunnen besparen.
Door ons te blijven steunen kunnen we er met elkaar aan werken om dat te realiseren!